Rode Kruis.

Met het terugtreden van prinses Astrid als nationaal voorzitster van het Rode Kruis valt nu misschien een grendel weg, opdat de organisatie zich kan ontplooien tot een moderne organisatie conform de (voor een stuk nog te ontwikkelen) structuren van dit land.

Het is genoegzaam bekend dat het Rode Kruis grosso modo twee taken vervult: het humanitaire en de dienst van het bloed. Specifiek met betrekking tot deze laatste waren de operationele activiteiten al langer gesplitst. De efficiënte structuur, organisatie en bestuur van Rode Kruis Vlaanderen leidde steevast tot financiële overschotten. De Franstalige tegenhanger kampt met financiële problemen. Juridisch vormt het Rode Kruis één geheel. En daar wringt het schoentje: op het einde van de rit gaan de overschotten van Rode Kruis Vlaanderen naar de Croix Rouge.

De drang van Rode Kruis Vlaanderen om de overschotten te kunnen aanwenden om verder onderzoek te doen, botsten aanvankelijk op een “njet” van de Franstaligen. De wrijvingen in het Rode Kruis kenden een hoogtepunt toen de persoonlijke assistente van prinses Astrid werd ontslagen omdat ze volgens Rode Kruis Vlaanderen geen substantiële bijdrage leverde in de organisatie. Beter en behoorlijk bestuur heet dat, doch dit werd aan de andere kant van de taalgrens, inclusief het paleis verkeerd begrepen.

Wat nu gebeurt is opmerkelijk.
Eigenlijk toont het Rode Kruis België waar wij politici niet in slagen.
Het koningshuis doet een stapje terug en maakt daarbij het debat tussen Vlamingen en Franstaligen mogelijk. Een debat die er zal toe leiden dat de Franstaligen van nul kunnen herbeginnen (en Rode Kruis Vlaanderen zal daar financieel voor zorgen). Maar tegelijk zal dat er toe leiden dat Rode Kruis Vlaanderen operationeel en juridisch los gekoppeld wordt van het Franstalige Rode Kruis. Een doorvoeren van een confederatie zou je kunnen zeggen. Want Rode Kruis België blijft als “chapeau” bestaan. Internationaal valt de erkenning van de organisatie namelijk samen met landsgrenzen.
Het Rode Kruis slaagt er dus in een staatshervorming door te voeren waar wij politici niet in slagen. Gegarandeerd zal dit tot succes leiden: zowel voor het Vlaamse Rode Kruis als voor haar Franstalige tegenhanger.

Laten we aan deze casus een voorbeeld nemen.