Beste Sven,

Beste Sven,

Ik ken u ook niet. Totdaar de gelijkenis.

Als per toeval las ik uw digitaal dagboek. Of vindt u weblog beter?
De titel van uw hersenspinsels van 11-7-2008 (sic) deden me even de wenkbrauwen fronsen, ik vind het op zijn zachtst gezegd nogal denigrerend ten opzicht van Sugar. Maar goed, dat zal u worst wezen.

U moet namelijk weten dat ik een nogal open visie heb op de mensheid, maar van een N-VA'er zal u dat a priori niet willen aannemen. Mocht u me kennen dan zou je misschien weten dat deze arts-politicus ook ooit actief was in Afrika. Die ervaringen waren voor mijn persoonlijk leven van vrij ingrijpende aard.
Wat ik er vooral geleerd heb, is dat mensen, gewoon mensen zijn, met dezelfde kleine kantjes, dezelfde noden en dezelfde eisen, ... En, dat of het nu hier is, of daar, mensen kijken op naar rolmodellen.

Waarom ik deze "prijs" geef? Welnu, ik geef de laudatio nog niet prijs, die kan je komen beluisteren zaterdag om 19 uur in Kortrijk, je bent welkom, net als iedereen.
Daarna zet ik die op het internet, zodat je die kan lezen mocht je verhinderd zijn. Dan zal je de ruimere context wel zien van het initiatief. Had je mijn digitaal dagboek al eens doorzocht dan had je trouwens gezien dat ik vorig jaar al eens een ebbenhouten spoor had uitgereikt. Dan had je al een laudatio kunnen lezen mét de repliek van degene die het in ontvangst mocht nemen.

Het valt me op dat deze mensen daar zeer open voor staan en niet verzuurd reageren zoals jij. Net als mezelf staan ze open voor de eer die hen te beurt valt. In die zin neem ik graag je prijs : "Paternalist-tot-in-de-Kist" graag aan, als dat je troost, wanneer en waar haal ik die op? Dat doe ik graag als ik de kans krijg op de nodige duiding. Laat het me dus weten.

En weet Sven, dat boksers nooit slaan buiten de ring...

Vriendelijke groet,

Louis



Negerke.
11 juli 2008
Sven Gatz


Louis Ide is wellicht een beminnelijk man en een hard werkend politicus. Ik ken hem niet persoonlijk, maar op een mooie dag heb ik besloten al mijn collega’s in principe op deze onbevangen manier tegemoet te treden.

Edoch, een monkellachje maakt zich dwingend van mij meester toen ik vernam dat deze N-VA-mandataris aan de Antwerpse bokser Sugar Jackson de “Ebbenhouten Spoor” zou uitreiken. Opzoekingswerk leert dat deze vermaarde prijs een eerbetoon is vanwege de Nieuw-Vlaamse Alliantie aan een allochtoon die zich goed geïntegreerd heeft in Vlaanderen.

Hm.

Als verlichte liberaal heb ik daar wat moeite mee. Wij bieden namelijk elke allochtone nieuwkomer een verplicht inburgeringstraject aan, d.w.z. taallessen Nederlands, een cursus maatschappelijke oriëntatie en een opleiding naar werk. Dit is een soort stoomcursus, een turbo, een korte binnenweg die de persoon in kwestie vervolgens de mogelijkheid biedt om zich sneller in onze samenleving thuis te voelen. Maar of en hoe snel of hoe traag iemand na het volgen van dat traject zich daadwerkelijk integreert in België, Vlaanderen, Brussel, dat weet niemand. En maar goed ook. In zijn hoofd is men vrij en integreert men zoveel of zo weinig als men zelf wil. De overheid moet zich daar verder niet te veel mee bemoeien. Trouwens, wie zou moeten beslissen over de mate van integratie? Sommige Belgen of Vlamingen zijn misschien ook niet goed geïntegreerd in eigen land.

Ik kan Ide dus wel gedeeltelijk begrijpen als hij de bedoeling heeft Jackson als succesvol rolmodel voor anderen te belonen.

Maar ik kan volstrekt niet volgen wanneer ik de argumentatie hoor voor de uitreiking van de nieuw verzonnen trofee: “goed geïntegreerd in de Vlaamse samenleving”.

In dat geval, goede vriend Louis, bied ik je graag de “Paternalist-tot-in-de-Kist”-prijs aan…

Hit him, Sugar.



Sven Gatz

11 juli 2008