Taalgrens - zorggrens.

Ik blijf er op hameren: de taalgrens is een zorggrens.

Vorige week verzamelde ik daartoe een boel argumenten in de senaat. Het eerste argument verscheen in Artsenkrant. Ik stelde namelijk een vraag aan Onkelinx naar het ziekenhuis -en apothekerslandschap. Artsenkrant verwerkte de vraag tot een mooi tabelletje. Je ziet dat het aandeel openbare ziekenhuizen (met een duidelijk grote invloed van de ziekenfondsen) aanwezig is het zuiden van het land. Hetzelfde geldt voor de apotheken.
Misschien nog een argument voor professor Schokkaert die ik repliceerde in een vrije tribune in Knack naar aanleiding van zijn interview van twee weken geleden. De argumenten waarom de taalgrens een zorggrens is, stapelen zich op. Ik moet zelfs geen moeite doen. De progressieve terwerkstelling (ook een vraag die ik Onkelinx stelde en die handelt over arbeidsingeschikten die weer gedeeltelijk in het arbeidscircuit terecht komen) wees uit dat er zo'n 900 mensen in Brussel zijn, 4000 in Wallonië en 10.000 in Vlaanderen.
Dat een Vlaams gebit anders is dan een Franstalig gebit, blijkt uit de RIZIV audits, dit was voor mij prompt het sein om door te vragen op tandheelkundige zorgen.
De hepatitis arts kon alleen aan de slag blijven omdat de federale instellingen hun werk niet deden en de Vlaamse niet genoeg bevoegdheden hadden om op te treden.
En dan wil Onkelinx naast een nationaal kankerplan ook nog eens preventief gaan optreden tegen alcoholmisbruik... Ze zou zich beter bezig houden met haar bevoegdheden, er zou misschien minder mislopen...
en ondertussen proberen we aan een gezondere en betere samenleving te werken met een rookverbod en ethische regels omtrent eiceldonatie.