Bitter.

Tien jaar geleden werd ik als student geneeskunde geconfronteerd met een nieuwe maatregel van de toenmalige minister van Volksgezondheid. Marcel Colla (SP.a), vroeger bekend van de flippo’s, nu bekend van zijn zitje in een raad van bestuur van een organisatie die de gezondheidszorg wil privatiseren, wou het aantal artsen beperken.

Slechts 600 per jaar (voor heel België) zouden nog een RIZIV-nummer krijgen na de studies geneeskunde. Zonder RIZIV-nummer is het haast onmogelijk om aan de slag te gaan als arts. Op die manier zouden er minder artsen zijn, die minder zouden gaan voorschrijven waardoor er een besparing in de ziekteverzekering zou gecreëerd worden.

Als student deed ik alle betogingen mee, zorgde ik voor de mobiele tapinstallatie aan de gebouwen van het RIZIV, schreef een liedje tegen de contingentering, … Hallucinant was de ruzie tussen Colla en vader Van den Bossche (VDB werd namelijk geconfronteerd als onderwijsminister met de federale contingentering en moest in allerijl een ingangsexamen zien te organiseren). Het was het begin van een dossier dat ik nooit meer zou los laten.
Vijf jaar later willen de Franstaligen het contingent optrekken. Ik start een petitie op www.contingentering.be. Vijfduizend artsen, apothekers, tandartsen, professoren, kinesitherapeuten,… tekenen de petitie. Artsensyndicaten & studentenvertegenwoordigers tekenden mee. Zeker kinesitherapeuten zijn verbolgen over het feit dat zij geconfronteerd worden met een uitgangsexamen. Na 5 jaar studeren zijn ze niet zeker dat ze zelfstandig een praktijk kunnen beginnen.
Vandaag lees ik het regeerakkoord. N-VA onderhandelde dit niet mee, logisch want N-VA stapt niet in de regering. Toch gaat onze kartelpartner akkoord met een regularisatie van de overtallige studenten geneeskunde. Franstalig non-beleid wordt hier dus beloond en de communautaire scheeftrekking inzake het aantal artsen wordt nog groter. België steeg recentelijk van plaats drie naar plaats twee in de rangschikking "wie heeft het meest aantal dokters per inwoner". België liet Italië achter zich en moet alleen nog onderdoen voor Griekenland.
Dat de vervrouwelijking, de vergrijzing, … er toe zal leiden dat men beter moet plannen betwist ik niet. Maar dan moet je over harde cijfers beschikken: wie doet wat en hoeveel. Dan moet de planningscommissie echt wetenschappelijk te werk gaan en mensen zoals professor Deliège (met een politieke agenda) aan de deur zetten.
En ten slotte moet je je dan de vraag stellen welke gezondheidszorg je wil. Want de invulling van het contingent bepaalt je gezondheidszorg. Wil je zoals Vlaanderen een gezondheidszorg waar de huisarts centraal staat, dan zal je dit in je contingent moeten realiseren en die huisarts herwaarderen, door sociale bescherming, attestitis aan te pakken, … En daar wringt het schoentje, want de taalgrens is een zorggrens en de huisarts is Vlaams, het ziekenhuis Franstalig… Twee visies op gezondheidszorg, twee visies op de contingentering. Twee maten en gewichten, want tot op heden werd nog geen enkel RIZIV-nummer geweigerd en dat zal dus in de toekomst ook niet gebeuren. De contingentering was dus een maat voor niets. En dat terwijl jaarlijks 100 Vlaamse kinesitherapeuten de toegang tot het beroep ontzegd worden. Franstaligen mogen regulariseren, maar moeten er dan ook de consequenties van dragen en dat kan alleen in een gesplitste gezondheidszorg. Ik ben dan ook benieuwd wat die tweede fase van de staatshervorming gaat geven.
Ten slotte: nooit, nooit keur ik de regularisatie van de overtalligen goed. Nooit. Benieuwd wat mijn collega's CD&V-parlementairen gaan doen als ze dit te stemmen krijgen, want ook sommigen onder hen hebben zich verregaand geëngageerd en geprofileerd op dit dossier.
Dit is een ongehoorde situatie, die me bitter stemt, heel bitter.