Mijn vader is juwelier, hij leeft nog...

Elke keer ik thuis kom en er is toevallig een vertegenwoordiger, gaat het erover. Die en die is overvallen, maar er staat al langs niets meer in de gazet. Alleen als er doden vallen haalt dit nog het nieuws. Vraag het gerust na bij de publieke opinie, zij zullen hoogstens Manu van Kortijk kennen die een overvaller dood schoot, Wouter die er de brui aan gaf (en nu in de automobiel sector zit) en nu ook Eddy uit Lede.

Ik noem ze bij de voornaam want het zijn mensen. Wat maakt ze iets anders? Hun hebben en houden ligt in hun winkel. Het is goed te beseffen dat als dit soort mensen overvallen wordt, zij alles kwijt zijn. Tenzij zij een peperdure verzekering hebben (die dan ook nog eens dure investeringen eiste om hun winkel tot bunker om te bouwen). Eens overvallen, gaan die premies zwaar de lucht in, een verzekeringsmaatschappij is (vanzelfsprekend) geen liefdadigheidsinstelling... ik ga niet verder in op de problematiek van de juweliers, ik kan er een boek over schrijven.

Wat moet er dan gebeuren: het recht in eigen handen? Neen, zo zijn wij thuis niet opgevoed.
Zwaardere straffen? Neen, zo zijn wij niet opgevoed. Geef iemand een tweede kans. Kansen, daar gaat het voor een stuk over, maar daar keer ik op terug.

De straffen die de rechtbank in eer en geweten uitspeekt, moeten gewoon uitgevoerd worden. Dat is alles. En daarom moet er eens grondig nagedacht worden over ons systeem van rehabilitatie, straf, boete, recht, ...

Ik ben geen criminoloog.

Maar als ik hoor dat Paul Ambach (op Titaantjes, Radio 1) in de gevangenis zat zonder in de fout te zijn gegaan. Dan is het toch maar logisch dat een verdachte (nog niet veroordeeld), zonder strafblad, in een instelling wordt geplaatst, met zowaar "hotelfaciliteiten". De maatschappij vraagt hem als het ware slechts één ding: mogen wij uw vrijheid beperken in het belang van de maatschappij? We gaan in ruil goed voor u zorgen, u zal geen contact hebben met veroordeelde zware jongens, het zal uw leven niet kraken,...

Eens veroordeeld is het een andere zaak. Maar dan nog ga je diversifiëren, denk ik zo? Een gesloten instelling-psychiatrisch instituut. Een gesloten instelling-psychiatrisch-instituut-ontwenningskliniek. Een instituut ter rehabilitatie voor pakweg de laatste 20% van de straf. Strafinrichtingen volgens gradaties: moorden uit emotie (eenmalig, zonder strafblad), en moorden met systematiek, dit is toch een andere benadering? Enzovoort.

Zijn er niet genoeg instellingen? Herverdeel ze. Mobiliteit maakt Vlaanderen toch tot een klein dorp. Elke provincie moet toch niet elke van die type inrichtingen kennen? Moeten er bij komen? Zet erbij. En doe het goedkoop. Doe zoals vroeger, gebruik dezelfde plannen (zoals die van Brugge). In Brugge zullen ze wel zeggen wat beter kan en moet veranderen. Maar eigenlijk doe je dan zoals meer dan honderd jaar geleden toen er alleen stervormige gevangenissen werden gebouwd (tot in Portugal toe).

Ik ben geen criminoloog, maar mijn gezond boerenverstand zegt dat dit tot "logisch" is.

En dan gaat het over kansen. Jawel, de maatschappij zal toch op een bepaald moment mensen meer kansen moeten geven. Een verhaal van rechten en plichten. De kansen moeten (veel meer) aangeboden worden, maar wie ze niet grijpt, gaat eruit. Het is dus een "en, en" verhaal.

Maar zelfs het jeudsanctierecht is in dit land een probleem, hoe zullen we dan in godsnaam tot een goed beleid kunnen komen? En als ik zeg dat er moet gesplitst worden... dan zal men wel weer zeggen dat die Vlaams nationalisten alles aangrijpen om te splitsen.

Neen, mijn vader is juwelier, hij leeft nog. Voor hoe lang?