Waar is de ware Emile Moyson?
Hier vindt u de integrale versie van de lezersbrief gepubliceerd in Knack op 24/11/2010. Dit is een reactie op de uitspraken van Herman Balthazar in Knack van 10/11/2010.
Herman Balthazar maakt in Knack van 10/11/2010 een essentiële denkfout: hij blijft in de oude patronen van links en rechts denken, waarbij hij er nogal gratuit van uit gaat dat “hij zich niet kan voorstellen dat heel Vlaanderen rechts is”. Je hoeft geen grote socioloog te zijn om aan te voelen dat Vlaanderen conservatief en sociaal is. Met dien verstande dat conservatief betekent dat de Vlaming, in navolging van Edmund Burke, affiniteit heeft voor het kostbare sociale weefsel.
In die zin is ook N-VA conservatief en sociaal met een groot gevoel voor rechtvaardigheid (De Tijd, 1-3-2004). Als N-VA participeert in de uitvoerende macht mag men er van uit gaan dat deze regering een uitgesproken sociale stempel draagt. Dankzij de N-VA is er een uitgesproken Vlaams Sociaal Beleid opgenomen in het Vlaams regeerakkoord met een Vlaamse kinderbijslag en een Vlaamse hospitalisatieverzekering. Iets wat ook Walter Pauli had opgemerkt (De Morgen, 23-06-2009) en later ook Siegfried Bracke, die inderdaad voor N-VA koos en in zijn openingspeech op het N-VA congres in "het Gent van Balthazar" stelde: “De N-VA is ook de partij met een bij uitstek sociaal verhaal. De N-VA is de partij van professor Danny Pieters. Hij is de man die mij via zijn boek over een nieuwe sociale zekerheid mee over de streep gehaald. Ik was trouwens niet de enige die onder de indruk was. Ik ken politieke tegenstrevers, vrienden, die diep betreuren dat ze daar zelf niet opgekomen zijn. Maar neen dus, dat is het verhaal van de N-VA, dat is ONS verhaal. Net zoals de Vlaamse hospitalisatieverzekering het verhaal is van Louis Ide, onze senator Louis Ide, ons N-VA-verhaal, vrienden. Een verhaal waarin verantwoordelijkheid hét sleutelbegrip is. En ook dat heeft mij in de N-VA bijzonder aangesproken, want ook dat is een bij uitstek sociaal verhaal. Want wat is er sociaal aan om zoals de laatste jaren in alle stilte zoveel mensen armer te laten worden, en intussen toespraken te houden over progresssieve sociale politiek?”
Het valt op hoe het eenvoudig degelijk parlementair werk slechts door enkelingen wordt opgepikt. Enkel Patrick Martens (Knack) en Walter Pauli (De Morgen) hadden er uitgebreid aandacht voor, zelfs het “links” blad Meervoud had er geen aandacht voor en zegt dan maar –tegen beter weten in- dat “N-VA moet linkser worden”. Ik durf te vermoeden dat ware erfgenamen van Emile Moyson, een sociaal flamingant, dus bij N-VA zitten en niet bij SP.A. Mocht iemand eraan denken dat dit toch Frank Vandenbroucke zou zijn, zullen we dat beoordelen op basis van de feiten. Namelijk in hoeverre SP.A wil mee gaan in de copernicaanse staatshervorming die nog altijd gerealiseerd moet worden. Ook al zit Vandenbroucke aan de onderhandelingstafel en zijn partijgenote Temmerman niet. Ik heb stellig de indruk dat de Belgicistische conservatieve (in de oude betekenis van het woord) geest van groen!-rode Temmerman, over de onderhandelingstafel van de SP.A rond waart (Knack 4-8-2010).
