Euthanasie.

"Senaat mag praten over euthanasie. Er is geen open verzet tegen een 'sereen debat', in de Senaat, over een uitbreiding van de euthanasiewet." titelt De Standaard vandaag.

En toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat hier een spelletje gespeeld wordt op de kap van een mensenlijk thema dat alle sereniteit verdient. Los van alle standpunten (pro of contra) stoorde ik me geweldig aan de "welgemeende fuck you" van Tommelein zaterdag in de Kamer aan het adres van CD&V. De inkt van het regeerakkoord was nog niet droog of meneer Tommelein, met grote grijns, kondigde aan dat de uitbreiding van euthanasie bespreekbaar moest zijn. Desnoods gaat VLD op zoek naar een wisselmeerderheid.
Wel interessant voor de parlementsleden die nu in de meerderheid zitten: laat u gaan en zoek een meerderheid voor uw ideëen, binnen of buiten de meerderheid, het maakt niet uit.
Maar waar ik triest van word is het opgeklopte showtje die opgevoerd wordt rond dit thema. Degenen met de grootste bek eisen nu al de uitbreiding. Ze hebben geen enkele voeling met wat er in realiteit gebeurt. Cynisch stellen ze nu dat de Senaat moet debateren in alle sereniteit. Hoe kan je nu spreken van een serene sfeer in de Senaat als je al begint met het gebrul van Vanlerberghe en Wille? Nog maar eens het bewijs dat de Senaat zijn doel voobij schiet. Als het moet zoals het nu liep, dan kan je dit dossier evengoed snel door de Kamer jagen.
Ik zal als arts, denk ik, nooit aarden in dat circus.