Ik was een kartellist.
Na zestien maand schouder aan schouder te strijden, na 4 jaar kartel (en één week*) voltrok zich afgelopen week de definitieve scheiding. In de Senaat declameerde de voorzitter “de heer Louis Ide en mevrouw Helga Stevens behoren niet meer tot CD&V-N-VA fractie, die vanaf nu de CD&V fractie heet”. Op het eerste zicht een perfect logisch gevolg van een beslissing die een paar weken geleden werd genomen.
Toen het helse lawaai van de bel begon, dat alle senatoren oproept om naar de plenaire zitting te gaan, werd ik definitief ingelicht door de Sabine de Béthune: we werden er vierkant uit gezet met als gevolg dat we geen middelen meer zouden ontvangen. Zelfs een aparte fractie in de Senaat is ons niet gegund, iets wat volgens het reglement wél mogelijk is. Maar blijkbaar ontbrak de politieke wil bij CD&V om dit te realiseren.
Wat in de Kamer wel lukte: een scheiding op een ordentelijke manier, lukte alles behalve in de Senaat. Misschien dachten sommigen van de CD&V dat wat in de Senaat gebeurt toch geen kat interesseert en men dus rustig zijn gang kon gaan. Wie zal het zeggen? In ieder geval heeft die “logische keuze voor de duidelijkheid” zoals De Béthune dat noemt, als gevolg dat er geen middelen meer zijn (en die heb je nodig als je aan politiek wil doen). Ik vraag me dus af wat voor consequenties dit zal hebben voor sommigen van onze medewerkers. Het meest cynische is dat de CD&V senaatsfractie hier geld uitslaat ten voordele van zichzelf.
De manier “waarop” maakt me echt kwaad. Sociaal, empathisch, eerlijk… zijn dus holle begrippen voor sommigen binnen CD&V. Unilateraal dergelijke beslissingen nemen, na alles wat we mee maakten… Dat stemt tot nadenken. That’s politics zullen sommigen zeggen. Maar mijns inziens uiterst kortzichtig, want wie weet wat de politieke toekomst nog brengt. Met dergelijke démarche slaat de CD&V senaatsfractie diepe wonden, van het kaliber “NCD-VLD ten aanzien van CD&V”. Een diepe wonde die vele, vele jaren bleef etteren en die pas na enkele maanden onderhandelen min of meer werd bijgelegd door Somers en Van Deurzen. Dat ze daar maar eens aan denken telkenmale ze Annemie Turtelboom zien…
En van sommige kameraden binnen de senaatsfractie had ik echt meer verwacht. Ik ben ontgoocheld, ik was een kartellist tot gisteren.
* Na de poltieke crisis, de breuk van het kartel, vertrok ik een week naar Griekenland. Tot mijn grote verbazing zat Dirk Claes in hetzelfde hotel, op 50 meter van mijn bungalow, we hebben het kartel een weekje verder gezet in Griekenland.
