Adieu Frank

Frank Vandenbroucke neemt ontslag uit de Senaat. Eigenlijk verdwijnt hij compleet van het politieke toneel.
Jammer.
 

Ik weet het, velen vinden het pas jammer dat iemand vertrekt, als hij daadwerkelijk vertrokken is. In het politieke leven kan men vaak maar iemand publiek naar waarde schatten als hij geen concurrent meer is.
Kwatongen zouden me nu kunnen verwijten dat ik met dit schrijfsel de lof niet zwaai maar de lof uit-zwaai. Quod non.
 

Met velen wie ik sprak over VDB, tot een paar dagen geleden nog, zullen bevestigen dat ik steevast met bijzonder veel respect over professor Vandenbroucke sprak. Jaja, hij had nochtans dat irritante professorachtige vingertje, dat betweterige… Maar eens je hem wist te imponeren van je eigen kennis, verdween het vingertje en werd er op gelijke voet gediscussieerd of het nu in een commissie sociale zaken was of tijdens de onderhandelingen.
 

Vandenbroucke is misschien wel de man niet voor de senaat of voor gelijk welk parlementair mandaat. De man moet kunnen besturen. Maar sinds hij van het departement sociale zaken werd verwijderd is het nooit meer goed gekomen. Als de nieuwe voorzitter Tobback in Knack stelt dat hij liever lui is en een politicus geen dossiers moet kennen omdat de medewerkers dit maar moeten aanleveren, dan weet je hoe laat het is voor politici met het profiel van VDB. Hij wordt geen minister.
 

En daar verschil ik van mening met hem. Het parlementair mandaat kan wel het verschil maken. Ik zag al uit naar de commissies sociale zaken in de senaat: met Vandenbroucke, Pieters en 4 artsen zou dit een kwalitatief zeer sterke commissie geweest kunnen zijn. Een gemiste kans. Een echte intellectuele aderlating voor de politiek.
 

Het gaat je goed Frank.