Ik voel me een (verkozen) technocraat. Maar dat bijvoeglijk naamwoord is vandaag blijkbaar niet meer relevant.

Je kunt er geen krant op naslaan of er is een pop-poll over een zakenkabinet.
In één krant komt Vandenbroucke I aan de macht. Een geluk dat SP.a hem duidelijk maakte dat hij niet meer gewenst is of hij kon geen kandidaat zijn voor de technocratie. Hetzelfde geldt trouwens voor Paul De Grauwe (Open VLD) en Bea Cantillon (CD&V).

De roep naar een zakenkabinet naar Italiaans voorbeeld wordt dus sterker, maar zouden niet-politici slagen waar politici niet in slagen? Toen de Vlaamse bedrijfsleiders werden uitgenodigd door de Franstalige partijvoorzitters zei Ignace Van Doorselaere, CEO van Van De Velde: "Ik heb daar een logica gehoord, als ik zo een bedrijf zou leiden gaat het failliet." Hij vervolgde verder In de Zevende dag van april dit jaar: "Of er verandert niets... De transfers... Wallonië... Ze hebben niets te verliezen met status-quo... Of ze gaan naar een amalgaam, ik noem dat project Frankenstein... iets aan elkaar onderhandeld / geknutseld en wie daar neen op zegt is zogezegd koppig". Van Doorselaere eindigde zijn betoog met een ander altenratief waarvan hij vermoedde dat het de Franstaligen wel interesse zou kunnen wegdragen: "Of geef ons dan Brussel met een zak geld erbij".

Als de 'captains of industry' na één avondje al een punthoofd krijgen van de Franstalige partijvoorzitters, strekt het de Vlaamse politici dan niet tot eer de Franstaligen met engelengeduld te overtuigen van de noodzaak van grondige veranderingen? Als alles muurvast zit, heeft dat dan gewoon niet te maken met het feit dat we in twee democratieën leven, naast elkaar, en het dus gewoon niet mogelijk is een akkoord te maken (tenzij één van de partijen plat op de buik gaat)?

Ik vind het trouwens een schande dat de media mee redeneert in de logica van de technocratie. Moeten zijn niet de verdedigers zijn van de democratie? Hebben zij niet de morele plicht om de democratie, de vrijheid van woord, de rechten van de mens, ... te verdedigen? In plaats daarvan voeden ze bij de bevolking de idee van de technocratie! Misschien kunnen we volgende week de beste verlicht despoot verkiezen: ik weet zeker dat als we de juiste kiezen (sic) dat we de crisis kunnen oplossen.

Alsof er geen politici zijn die hun dossier kennen. Pieters, Beck, Swennen, ... Noem maar op. Misschien niet direct de meest gekende namen, maar in elke fractie zitten er toch wel echte dossiervreters. Ikzelf meen ook te mogen stellen dat ik mijn dossier (gezondheidszorg) goed ken. Klinkt dit arrogant? Misschien. Ik vond het gewoon logisch. Elk politicus zou dit moeten kunnen schrijven: het is namelijk verondersteld. Het is elementair.

Ik heb dat trouwens ook te danken aan het feit dat ik als arts nog met twee benen in de praktijk sta. Deze onafhankelijkheid zorgt ervoor dat ik mijn eigen stem nog kan laten horen als dat nodig is. Je hebt de vinger aan de pols, je bent niet wereldvreemd.

Tegelijk is het niet omdat je arts bent, dat je alles over gezondheidszorg kent. Je moet blijven studeren. De Vlaamse hospitalisatieverzekering heb ik heus niet zomaar uit mijn mouw geschud... En de combinatie is een aanslag op je privaat leven als je de zaken goed wil doen.

Als verkozen technocraat ben ik ook voor een stuk gefrustreerd, ik onderhandelde een jaar over gezondheidszorg, maar dit leidde tot niets. Vaak onderhandelde ik zowel als technicus als politicus. Dit was heus niet omdat N-VA geen studiedienst had. Misschien is men niet gewoon dat een politicus zijn dossiers kent? Als je het interview met Tobback junior leest in Knack van enkele weken geleden waarin hij stelt dat hij liever lui is en dat een politicus geen dossiers moet kennen omdat de medewerkers dit maar moeten aanleveren, dan weet je hoe laat het is... De onderhandelingen waren heus niet enkel communautair, maar ook beleidsmatig en besparingsmatig: doch dit leidde tot niets.

Ik had nochtans goede voorstellen: ik kon miljarden besparen in de gezondheidszorg (alleen al) de komende jaren zonder een echt bloedbad aan te richten. Dat kan je alleen als je jouw dossiers kent.

Ik solliciteer hier niet naar een regeringspostje. Het kan me gestolen worden. Ik solliciteerde in 2010 wel naar een goed regeerakkoord. Maakt mij uit wie dat uitvoert, als het (goede) regeerakkoord zelf maar uitgevoerd wordt. Dit was de uitgesproken wens van de kiezer. De media zouden deze democratische wens moeten verdedigen, maar in de plaats daarvan voeden ze de gedachte dat alles opgelost kan worden door een technocratie.