Riziv manipuleert cijfers
“De cijfers van het RIZIV over de regionale uitgaven in de gezondheidszorg kloppen niet”. Dat stelt N-VA senator Dr. Louis Ide naar aanleiding van de uitspraken van Renaud Witmeur in ‘De Specialisten’ van 17/05/2011.
De voormalig kabinetschef van minister van Volksgezondheid Rudy Demotte (PS) baseert zijn uitspraken op een nieuw rapport van het RIZIV. “Hoe het RIZIV precies aan haar ‘gestandaardiseerde’ cijfers komt, is al langer voor iedereen een raadsel. Maar volgens mij kunnen ze er nu zelf ook niet meer aan uit. Hoe verklaar je anders dat Het RIZIV in twee op elkaar volgende rapporten totaal verschillende cijfers publiceert voor het jaar 2006?”, aldus Ide.
Renaud Witmeur stelt in het bewuste interview dat “de medische consumptie van de Belgen (anno 2011) globaal genomen dezelfde is. Of ze nu in Aarlen, Brussel of Veurne wonen.” De uitgaven zouden in Vlaanderen volgens de laatste cijfers van het RIZIV zelfs als enige boven het landelijke gemiddelde liggen. “In werkelijkheid geeft Vlaanderen jaarlijks zo’n half miljard euro minder uit”, reageert Ide. “Natuurlijk moet je zo’n cijfer in de juiste context bekijken. Maar welke hogere wiskunde het RIZIV gebruikt om plots te gaan concluderen dat Vlaanderen sinds kort meer uitgeeft, is niet duidelijk. De criteria die het RIZIV gebruikt om haar cijfers te standaardiseren zijn op z’n minst ondoorzichtig en volgens mij ook totaal verkeerd.”
Bovendien blijkt uit dit laatste rapport dat het RIZIV zelf niet meer zo zeker is van haar cijfers. De uitgaven voor 2006 die door het RIZIV werden gepubliceerd in een lijvig rapport van 188 bladzijden in 2009[1] zijn immers niet dezelfde als diegene die voor datzelfde jaar 2006 in dit rapport van 2011[2] – van nog amper 9 blz. – aan bod komen. “Op het eerste zicht lijken die paar euro’s per kop verschil voor het jaar 2006 (zie tabel onder) niet veel, maar als je het verschil uitrekent voor heel Vlaanderen gaat het al snel om 36 miljoen euro, of 1.5 miljard oude franken”, stelt Ide.
Het is echter de conclusie die Witmeur aan deze twijfelachtige cijfers verbindt, die nog het meest de wenkbrauwen doet fronsen: “Er is geen enkele gedocumenteerde aanwijzing van overconsumptie in een regio waardoor de eis tot splitsing van de gezondheidszorg gerechtvaardigd zou zijn”, klinkt het in het interview. Een stelling waarmee Witmeur totaal voorbij gaat aan het feit dat er in dit land wel degelijk twee zorgculturen bestaan, ondanks het feit dat het beleid federaal gevoerd wordt. “Kort gesteld is de huisarts Vlaams en het ziekenhuis Franstalig”, zegt Ide. “Zelfs al waren er geen uitgavenschillen, dan nog zou onze conclusie dus dezelfde zijn. Het is alleen vreemd dat zulks de Franstaligen niet over de streep trekt. Want als ze echt geloven dat er geen uitgavenverschillen zijn, vanwaar dan die enorme angst om te ‘verarmen’ bij de minste hervorming?”
Verder in het interview meent Witmeur nog te moeten stellen dat we van de opheffing van de numerus clausus “een politieke prioriteit” moeten maken. En dat terwijl de Franstaligen de toestroom nooit hebben beperkt. Meer nog, ze gebruiken nu al de RIZIV-nummers van de toekomst op. Deze uitspraak is dan ook een kaakslag voor alle Vlaamse studenten die niet slaagden voor het ingangsexamen geneeskunde –tandheelkunde. Als er ergens meer artsen (zoals huisartsen) nodig zullen zijn, zal het in Vlaanderen zijn en niet in Franstalig België. Het is dan ook maar rechtvaardig dat Vlaanderen minstens mee mag beslissen welke acties daarvoor nodig zullen zijn en wanneer ze die wil nemen.
