Verrotting?

Luc Huyse verwijst in zijn opinie-artikel in De Standaard van 8/9/2011 naar de zogenaamde Maddensdoctrine: “de bewuste verrotting van de relaties tussen de Vlamingen en de anderen.”
Mocht Luc Huyse een beetje academische eerlijkheid aan de dag leggen, zou hij weten dat een heel deel N-VA speerpunten van het Vlaams verkiezingsprogramma 2009 al lang waren geformuleerd, nog voor er sprake was van een Maddensdoctrine.  Toen politicoloog Maddens zijn bewust opinieartikel schreef in de Standaard, was de reactie dat deze punten bijzonder goed passen in de Maddensdoctrine. Meer bepaald in dat gedeelte van de Maddensdoctrine dat stelt dat men zo ver mogelijk moet gaan in het gebruik van zijn bevoegdheden. In die zin wordt vandaag (op een positieve manier) een Vlaams Sociaal Beleid ontwikkeld: de Vlaamse Kindpremie staat in de stijgers en wordt er door de bevoegde CD&V minister Jo Vandeurzen hard gewerkt aan de ontwikkeling van de Vlaamse Hospitalisatieverzekering. Die Vlaamse Hospitalisatieverzekering zal misschien een eerste aanzet zijn die er voor zorgt dat patiënten niet in armoede vervallen als ze geconfronteerd worden met een zware ziekte.

In die zin is het stuk van Huyse bijzonder cynisch als hij stelt dat N-VA maar op één ding uit is: de verrotting. Dat Huyse dat eens uitlegt aan bijvoorbeeld de vele kankerpatiënten die hun rekening niet meer kunnen betalen en waarvoor de Vlaamse Liga tegen Kanker nu campagne voor voert.